Hasretin Kaleminden..

[sonum]

Gidişler varmış hep kaleme yansıyan, dönüşleri olmayan..Dönülse bile eskisi gibi bulunmayan..

Sen gittin. Ardında kalan bir hüzünlü bakış. Geri dönmeyeceğinin bilinciyle perişan olmuş yürek.Ancak ne çare. Güçlü görünmek lazım. Bugün onun en mutlu günü. Mutlu görünmek lazım. Sevdiceğin beyazlara bürünmüş..

Yüzüne baktığımda şimdi gördüğüm ne. Mutluluk mu, hüzün mü yoksa başka bir şeyler mi var.. Mutlu mu görünmeye çalışıyor o güzel gözler.

İnşaallah mutludur. Mevlam mutluluğu , sevinci üstünden eksik etmesin.
Beni boşver.. Sen mutlu ol yeter…

[sonum]

 

[sonum]

Gidişin nasıl da bir anda oldu. Bir baktım ki yoksun. Daha sana söyleyeceklerim vardı. Dinlemeden gittin…

Ve yoksun…
Yokluğun, benim de yokluğumun habercisi olsa gerek.Yokluğun süregiden bir hüznün öncesi..

[sonum]

 

[sonum]

Yokluğunun varlığında mutluluğu neyleyim gülüm.
Her şey sen demekti.
Sen gittin..
Ne kaldı geriye…

[sonum]

 

[sonum]

Gözlerine bile bakmak hayal neredeyse. Bakmaya doyulmayan gözlere hasret kalmışım..

Şarkıdaki gibiyim nerdeyse. “Yeterki gel bana senede bir gün..” Bana yeter inanki senede bir gün. Doya doya bakmak gözlerine. Senede bir gün de olsa seni yaşamak, seninle yaşamak, sevgimi yaşatmak…

Senede bir gün. Sadece bir gün. Ne olurdu görebilseydim seni. Bakabilseydim gülyüzüne. Dokunabilseydim ellerine.
Ama hayır..Olmaz. Ben bunu haketmiyorum. Herkes hakettiğini yaşarmış nasılsa.

Boşver gönlüm. Sen devam et ağlamaya. Kurur nasılsa bir gün gözyaşın. Ha gayret…

[sonum]

 

[sonum]

Aldın gittin bende ne varsa.. kendin gibi.. Bir şey kalmadı sana dair. Sol yanda duran harici ben de yokum ne yazık.
Ah hasret.. Dindirmeli artık seni..
Ah hayaller..Nerelerdesiniz..
Ah sevdiğim.. Nerelerdesin...Çok özledim seni

[sonum]

 

[sonum]

Anlamsız mı gelmeye başladı bir çok şey. Aşk bile yitirdi özünü. Sahte sözler, sahte ilişkiler yaşar olduk.

Söyleyemediğim sözler dilimden ne kadar da kolay dökülür olmuş. Söz mü anlamını yitirmiş yoksa söyleyen mi benliğini, bilmiyorum

Hep yadırgadığım durumlarla karşılaşır olmuşum. Uzak durduklarım hep başucumda yeşermekte.Engel olmak şöyle dursun, boy vermesine yardım ediyorum.

Ne kadar da yozlaşmışız hepimiz. Bu yozlaşmanın bir parçası olmuşum ben de. Kapılıp gitmekteyim hep adını söylediğim akıntıya.

Dilimden dökülen sözlerin anlamını kavrayamıyor muyum yoksa.Sözün nereye gideceğini hesap etmek bu kadar mı zor.

Söylenenler ile hissedilenler bu kadar mı farklı olur gönül hanesinde.

Farkına varılan farklılıklar mıydı bizi birbirimizden uzaklaştıran. Bu farklılıkları ortak noktada birleştirmek bu kadar mı zordu.

Hep kolay olanı mı istemek gerekirdi. Elde edilen şeyin kolaylığı mı onu asıl değerinden küçük gösteren.

İki kere iki dört edermiş..Ve bu dört bir ömrü özet geçermiş…

[sonum]